Υπερμεγέθεις Μαύρες Τρύπες που περιπλανώνται στον Γαλαξία μας
- 20 Απρ 2019
- διαβάστηκε 2 λεπτά
Οι αστρονόμοι αρχίζουν να καταλαβαίνουν τι συμβαίνει, όταν οι μαύρες τρύπες αποκτούν την «επιθυμία» να περιπλανηθούν στον Γαλαξία. Συνήθως, υπάρχει μια υπερμεγέθης μαύρη τρύπα (SMBH) στον πυρήνα ενός ογκώδους γαλαξία.
Αλλά μερικές φορές οι ΥΜΤ (ΥΜΤ =Υπερμεγέθης Μαύρη Τρύπα ή Supermassive Black Holes, εν συντομία SMBHs) μπορούν να «περιπλανηθούν» σε ολόκληρο τον γαλαξία που τους φιλοξενεί, παραμένοντας μακριά από το κέντρο του σε περιοχές όπως η αστρική άλως, μια σχεδόν σφαιρική περιοχή από αστέρια και αέριο η οποία περιβάλλει το κεντρικό τμήμα ενός γαλαξία.
Οι αστρονόμοι θεωρούν επίσης ότι το φαινόμενο αυτό συμβαίνει συχνά ως αποτέλεσμα των συγχωνεύσεων μεταξύ γαλαξιών σε ένα διαστελλόμενο Σύμπαν. Ένας μικρότερος γαλαξίας θα συγχωνευθεί με έναν μεγαλύτερο, κύριο γαλαξία δίνοντας τη δική του κεντρική ΥΜΤ σε μια μεγάλη τροχιά μέσα στον νέο του συμπαντικό οικοδεσπότη.
«Είναι εξαιρετικά απίθανο ότι οποιαδήποτε περιπλανώμενη υπερμεγέθης μαύρη τρύπα θα πλησιάσει αρκετά κοντά στον Ήλιο μας, έτσι ώστε να έχει οποιαδήποτε επίδραση στο Ηλιακό μας σύστημα», δήλωσε ο επικεφαλής συγγραφέας Michael Tremmel, μεταδιδακτορικός συνεργάτης του Κέντρου Αστρονομίας και Αστροφυσικής του Yale. «Εκτιμούμε ότι μια στενή προσέγγιση μίας από αυτές τις περιπλανώμενες μαύρες τρύπες η οποία θα μπορεί να επηρεάσει το Ηλιακό μας σύστημα, θα πρέπει να συμβαίνει κάθε 100 δισεκατομμύρια χρόνια ή σχεδόν 10 φορές την ηλικία του σύμπαντος».
Στη μελέτη του 2018 που δημοσιεύθηκε στο Astrophysical Journal Letters, οι ερευνητές από το Yale, το Πανεπιστήμιο της Ουάσιγκτον, το Institut d'Astrophysique de Paris και το Πανεπιστημιακό Κολέγιο του Λονδίνου προβλέπουν ότι οι γαλαξίες με μάζα παρόμοια με τον Γαλαξία μας, πρέπει να φιλοξενούν πολλές υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες. Η ομάδα χρησιμοποίησε μια νέα, σύγχρονη κοσμολογική προσομοίωση, η οποία ονομάζεται Romulus, για να προβλέψει τη δυναμική των ΥΜΤ (SMBH) εντός των γαλαξιών με μεγαλύτερη ακρίβεια από τα προηγούμενα προγράμματα προσομοίωσης.
Ο Tremmel είπε ότι, από τη στιγμή που οι περιπλανώμενες ΥΜΤ προβλέπεται να υπάρχουν μακριά από τα κέντρα των γαλαξιών και έξω από τους γαλαξιακούς δίσκους, είναι απίθανο να συσσωρεύουν περισσότερα αέρια καθιστώντας τες ουσιαστικά αόρατες. «Αυτή τη στιγμή δουλεύουμε, για να προσδιορίζουμε ποσοτικά καλύτερα το πώς μπορούμε να συμπεράνουμε έμμεσα την παρουσία τους», ανέφερε ο Tremmel.
Στις 9 Μαρτίου αναφέραμε ότι μετά την πραγματοποίηση ενός κοσμικού καταλόγου για τον υπολογισμό και την κατηγοριοποίηση των αστρικών καταλοίπων* που σχημάτισαν μαύρες τρύπες (stellar-remnant black holes), οι αστρονόμοι του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν πιθανώς δεκάδες εκατομμύρια αινιγματικών σκοτεινών αντικειμένων στον Γαλαξία - και μάλιστα πέρα από το αναμενόμενο.
Σε πλήρη αντίθεση με τις προβλέψεις της ομάδας του Yale οι εικασίες του φυσικού George Chapline που αναφέρει ότι δεν υπήρξαν ποτέ άμεσες ενδείξεις κεντρικής μαύρης τρύπας «ενώ αναγνωρίζουμε ότι υπάρχουν αντικείμενα που η γενική σχετικότητα θα προέβλεπε ότι είναι μαύρες τρύπες στα κέντρα των γαλαξιών. Ειρωνικά, ο Αϊνστάιν δεν πίστευε επίσης σε μαύρες τρύπες, παρόλο που δημιούργησε τη γενική σχετικότητα.»
Σε σύγκριση με τις υπερμεγέθεις μαύρες τρύπες στα κέντρα άλλων γαλαξιών, η μαύρη τρύπα μας, ο Τοξότης Α *, είναι παράξενα ήσυχη. Παρόλα αυτά, ο Chapline πιστεύει ότι είναι κάτι παραπάνω από ήσυχη. Προβλέπει ότι σύντομα θα διαπιστώσουμε ότι δεν υπάρχει.
*Ό,τι απέμεινε από μια έκρηξη υπερκαινοφανούς
(Σε συνεργασία με Άρατος- Παρατηρησιακή Αστρονομία Σαλαμίνας)
Πηγές:
Σχόλια